KRÓTKA HISTORIA:
RELACJE POLSKO-MALEZYJSKIE

PIERWSZE POLSKO-MALEZYJSKIE KONTAKTY

Choć Polska i Malezja w 2021 r. obchodzą 50-lecie oficjalnych relacji dyplomatycznych, to kontakty polsko-malezyjskie rozpoczęły się znacznie wcześniej i miały charakter mniej oficjalny, a bardziej międzyludzki. Istnieją dowody, że Polacy docierali na Półwysep Malajski wiele wieków wcześniej. Do dziś możemy odnaleźć tu nieliczne polskie groby. Polacy przybywali na Malaje w charakterze misjonarzy, podróżników, żołnierzy i kupców.

Prawdopodobnie pierwszym Polakiem, który przybył na Malaje był polski jezuita-misjonarz Wojciech Męciński, który w kwietniu 1635 r. dotarł do słynnego portu Malakka gdzie leczył chorych żołnierzy. Męciński na Malajach spędził dwa lata skąd wyruszył dalej do Makao. Innym znanym polskim duchownym, który odwiedził Malaje był polski podróżnik i botanik, delegat apostolski w Indiach, biskup Michał Zaleski. Biskup Zaleski, który należał do grona najbardziej prominentnych Polaków działających w XIX w. w Azji. Jednym z ważniejszych dzieł Zaleskiego z tego okresu była publikacja Podróż po Indochinach r. 1897 i 1898, w którym opisywał swoje wrażenia ze spotkań z miejscową ludnością oraz rozwojem wiary chrześcijańskiej na Malajach. W trakcie swoich podróży po Azji Południowo-Wschodniej odwiedził wyspę Penang, gdzie zachwycał się m.in. pięknem nowopowstałego ogrodu botanicznego. O samym Penangu pisał następująco „Penang należy do dyecezyi [sic.] Malakka, która liczy dziesięć tysięcy katolików Chińczyków. Jako krajobraz tropikalny, Penang jest cudnie pięknym. Wszystko tu zielone i oblane światłem.” Następnie przybył do Malakki, o której wypowiadał się mniej pochlebnie „[...] miałem przed oczyma Malakkę [sic.], [...], kolebkę chrześcijańskiej wiary na dalekim wschodzie, gród, który niegdyś olśniewał bogactwem i przepychem, a dzisiaj, nędzna Malajska mieścina”.


Pod koniec XIX w. na Półwysep Malajski i na Borneo przybył także znany pisarz polskiego pochodzenia Józef Teodor Konrad Korzeniowski (Joseph Conrad). W swoim pisarstwie Korzeniowski niejednokrotnie nawiązywał do kultury malajskiej i swoich doświadczeń z pobytu na Malajach. Akcja jego debiutanckiej powieści „Szaleństwo Almayera” (1895) dzieje się na wschodnim wybrzeżu wyspy Borneo i skupia się na głównym bohaterze – tytułowym Almayerze – holenderskim kupcu, pragnącym zapewnić swojej córce (pół-Malajce) status społeczny i majątek (sam Korzeniowski prawdopodobnie nigdy nie dotarł na Borneo). Dalsze losy bohaterów „Szaleństwa...” można przeczytać w późniejszych dziełach jak „Outcast of the Islands” oraz „Lord Jim”, których akcja toczy się na terenach dzisiejszej Malezji oraz Indonezji. Korzeniowski uważany jest za autora, który jako jeden z pierwszych przybliżył Azję Południowo-Wschodnią czytelnikom na całym świecie.


Polacy, choć wciąż nieliczni przybywali na Malaje na początkach XX w. głównie na statkach brytyjskich, przede wszystkim w celach handlowych. Ci którzy decydowali się osiedlić w regionie nie wybierali jednak Półwyspu Malajskiego, lecz Jawę lub Sumatrę.


Wątkiem, o którym należy wspomnieć jest okres II wojny światowej. Zarówno Polacy jak i Malezyjczycy walczyli po stronie Aliantów. Po ataku japońskim na Malaje w grudniu 1941 r. trzy statki polskiej marynarki handlowej wspomagały działania wojenne Brytyjczyków. Statki SS Kościuszko, SS Pułaski i MS Sobieski, używane m.in. do transportu sił brytyjskich do Birmy i Indii. Pod koniec wojny, dzięki obecności MS Sobieski w regionie zdołano m.in. przetransportować

uwolnionych z niewoli japońskiej żołnierzy z pułku Cambridgeshire na Malajach i w Tajlandii. Ponadto, MS Sobieski i SS Pułaski zostały wyznaczone jako jednostki, które miały brać udział w inwazji na Półwysep Malajski (do czego ostatecznie nie doszło bowiem w trakcie drogi doszło do kapitulacji Japonii).

LITERATURA MALAISTYCZNA I STUDIA MALAJOZNAWCZE W POLSCE

Osobnym tematem jest kwestia literatury i studiów malajskich w Polsce. Należy jednak na początku zaznaczyć, że dorobek polskiej literatury malaistycznej i studiów malajoznawczych jest stosunkowo niewielki, zwłaszcza w zestawieniu z innymi obszarami studiów orientalistycznych w Polsce. W artykule „Malay Studies in Poland” opublikowanym w 1978 r. w Archipel vol. 17 autorstwa Piotra Nowaka, możemy poznać historię rozwoju i zainteresowania tą tematyką wśród polskich pisarzy i orientalistów. Bez wątpienia najważniejszą postacią, która przyczyniła się do popularyzacji tematyki malaistycznej w Polsce, w tym literatury pięknej a także wiedzy o społeczeństwie malezyjskim, kulturze i tradycjach Malezji był pisarz i tłumacz Robert Stiller. Przez ponad trzydzieści lat Stiller wydawał publikacje naukowe w tematyce malaistycznej, w czym pomagała mu znajomość języka malajskiego (bahasa Melayu). Dlatego, jak twierdzi Nowak, to właśnie dzięki działalności Stillera położone zostały pierwsze naukowe fundamenty pod studia malajskie w Polsce. Dzięki Stillerowi w 1959 r. na język polski przełożona została z języka malajskiego pierwsza książka (pol. Pieśni o ciemnej miłości / ang. Songs of a Dark Love). W tym samym roku opublikowana została kolekcja malajskich i dajackich przysłów i maksym pt. Mądrości z palmowego liścia (ang. Wisdom of the Palm Leaf). Stiller przełożył także dla polskiego czytelnika klasyki literatury malajskiej jak: Hikayat Hand Tuah czy Sejarah Melaju. Do najważniejszych jego dzieł w zakresie studiów malaistycznych zalicza się 600- stronicową Antologię literatury malajskiej (ang. An Anthology of Malay literature).


Wybitną postacią, o której wspomina Nowak w kontekście rozwoju wiedzy malaistycznej w Polsce i popularyzacji kultury Malezji był również Andrzej Wawrzyniak, polski marynarz i dyplomata, założyciel Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie, który większość okresu lat 1950-74 spędził w krajach Azji Południowo-Wschodniej. Wawrzyniak zdołał zgromadzić ogromną kolekcję broni. Sama kolekcja krisów (tradycyjne miecze z Malezji i Indonezji) liczyła ok. 300 egzemplarzy. Ponadto, Wawrzyniak był właścicielem ponad 500 masek, 400 tradycyjnych lalek używanych w miejscowych teatrach lalek i innych przedmiotów kultury malajskiej – łącznie ok. 3 tys. egzemplarzy. Czyniło to w latach 70. XX w. kolekcję Wawrzyniaka największą prywatną kolekcją przedmiotów kultury malajskiej na świecie i szóstą ogólnie, licząc zbiory największych światowych muzeów.


Wzrost zainteresowania Malezją nastąpił w latach 70. XX w. od kiedy zaczęły pojawiać się coraz liczniejsze publikacje dotyczące polityki, rozwoju gospodarczego, kultury, religii i zwyczajów Malezji. Warto podkreślić jednak, że pierwszy kierunek filologii indonezyjsko-malajskiej został uruchomiony w Polsce dopiero w 2009 r. na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu.

OKRES PRL

Przed nawiązaniem relacji dyplomatycznych polsko-malezyjskie kontakty miały miejsce głównie na forum ONZ i nie były one zbyt intensywne. Z uwagi na fakt, iż Polska była po II wojnie światowej częścią tzw. bloku wschodniego zdominowanego przez ZSRR, dwustronne relacji zostały nawiązane

dopiero 21 czerwca 1971 r. (czyli cztery lata po nawiązaniu relacji ZSRR-Malezja). W tym dniu opublikowany został komunikat o „wymianie przedstawicielstw dyplomatycznych pomiędzy Polską a Malajzją”. W II poł. 1972 r. została otwarta w Kuala Lumpur polska placówka handlowa, podniesiona w 1973 r. do rangi ambasady. Od grudnia 1971 r. do listopada 1978 r. w Malezji akredytowani byli ambasadorzy PRL w Indonezji, z siedzibą w Dżakarcie. Pierwszym ambasadorem PRL rezydującym w Kuala Lumpur był Adam Świtkowski. W Polsce początkowo akredytowani byli ambasadorzy Malezji w ZSRR, z siedzibą w Moskwie. Od 04.11.1977 r. działa Ambasada Malezji w Warszawie.


W czasach PRL doszło do kilku znaczących wizyt przedstawicieli obu państw. We wrześniu 1972 r. wizytę w Polsce złożył premier Malezji Tun Haji Abdul Razak bin Dato’ Hussein. Wśród stosunkowo licznych wizyt przedstawicieli rządu Malezji w Polsce do najważniejszych należy zaliczyć wizyty ministrów spraw zagranicznych (1977, 1985 i 1989), ministra handlu i przemysłu (1975) oraz ministra finansów (1989).Najważniejszą wizytą przedstawiciela PRL w Malezji była wizyta ówczesnego wicepremiera Zbigniewa Szałajdy (1986). Do innych istotnych wizyt przedstawicieli rządu PRL w Malezji należy zaliczyć wizyty ministrów spraw zagranicznych (1978, 1988).

WSPÓŁPRACA POLITYCZNA W OKRESIE III RP

W polsko-malezyjskich stosunkach politycznych do dziś brak jest punktów spornych. Relacje rozwijają się poprawnie o czym świadczą częste wizyty przedstawicieli obu krajów. Szczególna intensyfikacji wizyt na najwyższym szczeblu nastąpiła w latach 90. XX w. W 1996 r. wizytę w Malezji złożył premier Włodzimierz Cimoszewicz, natomiast w 1999 r. z oficjalną wizytą przebywał prezydent Aleksander Kwaśniewski. W 1997 r. z oficjalną wizytą w Polsce gościł król Malezji Tuanku Ja’afar ibni Almarhum Tuanku Abdul Rahman, a w 2002 r. wieloletni premier Malezji Mahathir bin Mohamad, który odznaczony został przez prezydenta RP Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi RP. W tym samym roku wizytę w Malezji złożył ponownie Włodzimierz Cimoszewicz (tym razem jako minister spraw zagranicznych), a w 2005 r. premier Marek Belka. Również w 2005 r. doszło do ostatniej jak dotąd oficjalnej wizyty w Polsce króla Malezji, Tuanku, Syed’a Sirajuddin’a.


W ramach dwustronnych kontaktów politycznych rozmowy na szczeblu wiceministrów miały miejsce latach 2011-2013 oraz 2015. W 2013 r. wizytę w Polsce złożył minister spraw zagranicznych Malezji Anifah Aman.


W 1989 r. ustanowione zostały kontakty między parlamentami obu krajów. Doszło do wizyt w Malezji wicemarszałków: Senatu RP (1999, 2005) oraz Sejmu (2011), a w Polsce: przewodniczącego (2005) i wiceprzewodniczącego Dewan Rakyat (2013) oraz przewodniczącego (2016)i wiceprzewodniczącego Dewan Negara (2003, 2007).


W 2000 r. powstał pierwszy polski konsulat honorowy RP z siedzibą w Kuching (Borneo), którego okręg konsularny obejmuje stany Sarawak i Sabah. Od tego czasu funkcję honorowego konsula sprawuje pani Raziah Mahmud-Geneid, której prezydent RP w 2007 r. nadał Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi RP za wkład w rozwój relacji polsko-malezyjskich, a w 2020 r. Krzyż Komandorski Zasługi RP.


W 2014 r. otwarty został polski konsulat honorowy w Georgetown (Penang). Okręg konsularny obejmuje stany: Penang, Perlis, Kedah i Kelantan. Konsulem honorowym jest Pan Dato’ Suppiah Manikam.

WSPÓŁPRACA WOJSKOWA I PRZEMYSŁÓW OBRONNYCH

Od początku XXI w. datuje się początek intensywnej współpracy między resortami obrony oraz siłami zbrojnymi. W 2003 r. akredytowany został pierwszy attaché obrony RP, którym został płk Julian Czyżyk. W czasie niespełna dwudziestu lat współpracy wojskowej doszło do wielu wzajemnych wizyt. Polskę trzykrotnie odwiedzały delegacje ministerstwa obrony Malezji pod przewodnictwem sekretarza generalnego lub wiceministra, a strona polska złożyła osiem wizyt tego samego szczebla w Malezji. Doskonałą okazją dla wzajemnych spotkań są organizowane w obu państwach renomowane targi i wystawy obronne: Defence Services Asia oraz Langkawi International Maritime and Aerospace w Malezji oraz Międzynarodowy Salon Przemysłu Obronnego w Polsce.


W 2010 r. sfinalizowany został zawarty w 2003 r. kontrakt Bumaru na dostawy 48 polskich czołgów PT-91M Pendekar (M – wersja malezyjska, pendekar mal. „wojownik”). Wartość tzw. kontraktu czołgowego i sprzętu towarzyszącego (6 pojazdów WZT-4, 5 mostów Leguan oraz 3 pojazdów inżynieryjnych MID) opiewała na kwotę ok. 368 mln USD i pozostaje jak dotąd największym kontraktem w historii wzajemnych relacji.


Innym znaczącym projektem realizowanym w Malezji jest kontrakt polskiej WB Group na 257 zestawów łączności wewnętrznej Fonet dla malezyjskiego pojazdu kołowego AV 8 GEMPITA. W 2018, WB Group podpisała z Ministerstwem Obrony Malezji i firmą DEFTECH Sdn. Bhd. umowę offsetową.


Przedstawiciele polskiego sektora obronnego regularnie uczestniczą w największych targach przemysłu obronnego w Malezji DSA oraz LIMA.

W 2014 r. podpisane zostały przekaz Akademię Obrony Narodowej RP dwie umowy o współpracy wdziedzinie edukacji wojskowej z a) Narodowym Uniwersytetem Obrony Malezji (NDU); b) Uniwersytetem Malaysia Perlis (UniMAP).


Na koniec warto podkreślić, że polscy i malezyjscy żołnierze współpracują obecnie w ramach misji ONZ UNIFIL w Libanie, wnosząc znaczący wkład osobowy.

WSPÓŁPRACA GOSPODARCZA

Relacje gospodarcze od samego początku stanowiły najważniejsze pole współpracy obu krajów. Ich intensyfikację notuje się na XXI w., czemu sprzyjało przede wszystkim przystąpienie Polski do UE i uwidaczniająca się komplementarność gospodarek. W 2007 r. z inicjatywy WPHI w Kuala Lumpur powołane do życia zostało stowarzyszenie Malaysia-Poland Business Association (MPBA), którego pierwszym przewodniczącym został b. minister turystyki Malezji Tan Sri Dato Abdul Kadir Bin Haji Sheikh Fadzir. MPBA stanowiło forum wymiany doświadczeń biznesowych między polskimi i malezyjskimi firmami, a także było organizatorem misji handlowych. Stowarzyszenie formalnie jeszcze istnieje, lecz nie jest aktywne. Pomimo zawartych w latach 2009-2010 porozumień o współpracy między Krajową Izbą Gospodarczą – KIG i Izbą Przemysłu i Handlu Unia Europejska- Malezja – EUMCCI oraz Międzynarodową Izbą Przemysłu i Handlu Malezji – MCCI nie odnotowano aktywnych form współpracy.


Od 2011 r. w Warszawie funkcjonuje biuro regionalnego przedstawicielstwa Malezyjskiej Agencji Promocji Handlu MATRADE na Europę Środkową i Wschodnią; w ocenie strony malezyjskiej, Polska pozostaje jednym z priorytetowych krajów europejskich dla rozwoju dwustronnej współpracy

gospodarczej. Od 2011 r. w Warszawie działa również regionalne przedstawicielstwo Malezyjskiej Rady Przemysłu Drzewnego – MTIB (Malaysian Timber Industry Board), którego zadaniem jest promocja szeroko pojętego przemysłu drzewnego, w tym m.in. eksport i dostawy z Malezji drewna tropikalnego, mebli, stolarki budowlanej itp.


W 2018 r. w Kuala Lumpur w miejsce Wydziału Promocji Handlu i Inwestycji do życia powołane zostało Zagraniczne Biuro Handlowe PAIH, którego zadaniem jest aktywne wspieranie polskich firm w sprzedaży towarów i usług, oraz w realizacji projektów inwestycyjnych. Odnotować warto sukcesy ZBH w branży kosmetycznej.


Główne branże polsko-malezyjskiej współpracy gospodarczej obejmują sektor: elektroniczny, chemiczny, maszynowy i rolno-spożywczy. W ostatnich latach znaczenia nabiera współpraca w sektorze halal. Od 2011 r. Malezja uznaje Muzułmański Związek Religijny w RP (MZR) jako ogran upoważniony do certyfikowania produktów zgodnie z zasadami islamu HALAL-MALAYSIA. Od 2018 r., Polski Instytut Halal jest drugą polską instytucją uprawnioną do wydawania takich certyfikatów.

Polsko-malezyjska współpraca inwestycyjna jest na stosunkowo niskim poziomie, choć w ostatnim dziesięcioleci uległa poprawie, głównie z uwagi na wzrost aktywności polskich podmiotów na rynkach azjatyckich. W latach 2018 – 2019 r. w Malezji były obecne m.in. inwestycje polskich firm INGLOT Sp. z o.o., Symbiona SA, Comarch SA, WB Electronics SA, IT Kontrakt Sp. z.o.o., TTMS Sp. z.o.o., Billenium S.A. oraz PCC Rokita SA.
 

Malezyjskie inwestycje w Polsce także są ograniczone. W 2016 r. firma Golden Fresh Sdn Bhd założyła w Szczecinie spółkę, która sprowadza z Malezji mrożone owoce morza oraz produkuje ryby w puszkach. Jest to jedyna bezpośrednia inwestycja malezyjska w produkcję w Polsce. W marcu 2018 r. malezyjski fundusz emerytalny EFP, poprzez swoją spółkę zależną w Europie nabył Galerię Katowicką za ok 1,5 mld zł. EPF jest także właścicielem biurowca Gdański Business Center w Warszawie. W Krakowie działa spółka zależna malezyjskiej firmy naftowo-gazowej PETRONAS – Petronas Lubricants Sp. z o.o., które zajmuje się dystrybucją smarów i olejów maszynowych.


Podkreślić należy jednak rosnący udział Malezji w globalnych obrotach polskiego handlu zagranicznego. Według wstępnych danych GUS, w 2020 r. wartość wzajemnych obrotów handlu towarowego wzrosła do ponad 6 mld zł (ponad 1,5 mld. USD). Malezja jest najważniejszym po Wietnamie partnerem handlowym Polski w ASEAN. Pod względem wartości importowanych towarów (kraj pochodzenia) w skali globalnej Malezja plasowała się na 32. miejscu. Malezja była 60. rynkiem eksportowym dla Polski. Polska notuje deficyt bilansu obrotów handlowych z Malezją.
Według oficjalnych danych malezyjskiego Departamentu Statystyki, w 2020 r. Polska była 10. w UE partnerem handlowym Malezji.


Na koniec tego rozdziału warto wspomnieć, że w ostatnich latach Polacy zaczęli licznie odwiedzać Malezję. Szacuje się, że przed pandemią COVID19 każdego roku ok. 20-25 tys. polskich turystów odwiedzało Malezję. Z kolei, turystka przyjazdowa Malezyjczyków do Polski oscyluje wokół 4 tys. osób rocznie.

WSPÓŁPRACA EDUKACYJNA

Współpraca edukacyjna stanowi istotny obszar wzajemnej współpracy. W 2007 r. trzem polskim uczelniom: Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, Warszawskiemu Uniwersytetowi 

Medycznemu i Uniwersytetowi Medycznemu w Łodzi, władze malezyjskie przyznały status tzw. recognised universities, co przyczyniło się do znaczącego wzrostu zainteresowania studiami w Polsce wśród Malezyjczyków. Szacuje się, że polskie uczelnie opuściło już ponad 1000 malezyjskich absolwentów, z których zdecydowaną większość stanowią medycy. Odnotowywany jest wzrost zainteresowania podejmowaniem studiów w Polsce na kierunkach inżynieryjnych, biznesowych i informatycznych.
 

Oprócz tego nawiązywane są bezpośrednie kontakty pomiędzy uczelniami z Polski i Malezji. Współpracę z uczelniami malezyjskimi nawiązały m. in. Uniwersytet Jagielloński, AGH, Politechnika Łódzka, Politechnika Śląska, Akademia L. Koźmińskiego, Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie, Wyższa Szkoła Europejska im. Ks. J. Tischnera w Krakowie.
 

W 2019 r. z inicjatywy ambasadora Krzysztofa Dębnickiego odbył się I Zjazd Malezyjskich Absolwentów Polskich Uczelni. W tym samym roku 14 polskich uniwersytetów i instytucji edukacyjnych wzięło udział w targach edukacyjnych APAIE. Obecnie trwają negocjacje MoU o polsko- malezyjskiej współpracy w obszarze szkolnictwa wyższego.

WSPÓŁPRACA KULTURALNA

Współpraca kulturalna jest ważnym uzupełnieniem wzajemnych relacji. W Malezji regularnie

przebywają polskie zespoły muzyczne oraz prezentowane są polskie filmy, wystawy i wydarzenia

promocyjne. Na szczególną uwagę zasługuje działalność Chopin Society Malaysia (CSM) zapoczątkowana w 2002 r. z inicjatywy Ambasady RP w Kuala Lumpur i Prof. Snezany Panovskiej, laureatki „Paszportu Chopinowskiego” przyznawanego przez Ministra Kultury RP. Profesor Panovska do dziś pozostaje dyrektorem muzycznym CSM i główną inicjatorką działań Stowarzyszenia. Celem statutowym Stowarzyszenia Chopinowskiego jest promocja polskiej kultury w Malezji i wspieranie rozwoju współpracy kulturalnej pomiędzy Polską a Malezją m.in. poprzez popularyzację muzyki Fryderyka Chopina oraz wspieranie młodych malezyjskich talentów muzycznych. Najważniejszym wydarzeniem organizowanym przez CSM jest konkurs pianistyczny „ASEAN International Chopin Piano Competition”. Dotychczas odbyło się 7 edycji konkursu (2004, 2006, 2008, 2010, 2012, 2015 i 2018). W grudniu 2020 r. z uwagi na pandemię koronawirusa, CSM zorganizowało „Virtual International Music Competition Malaysia 2020”, w którym udział wzięło 600 uczestników z 38 krajów oraz 36 międzynarodowych jurorów. Ambasada RP i polskie firmy obecne w Malezji wspierały i w dalszym ciągu wspierają działalność CSM.


Ponadto, w Malezji regularnie w ostatnich latach występowali polscy muzycy jazzowi w ramach azjatyckich tras projektu „Jazz Po Polsku” oraz polscy muzycy klasyczni. Dużym zainteresowaniem cieszył się temat polskich Tatarów, zwłaszcza podczas organizowanego przez Ambasadę RP Festiwalu Kultury Tatarskiej złożonego z wystaw, występów muzyki tatarskiej oraz prezentacji kuchni tatarskiej.

FAKTY, POSTACI I WYDARZENIA, O KTÓRYCH WARTO WIEDZIEĆ

  • Szacuje się, że w Malezji mieszka ok. 250 obywateli RP. Głównym skupiskiem polskiej społeczności jest Kuala Lumpur i miasta satelickie. Nieliczni Polacy zamieszkują także na Penangu, w Melace, Johor i na wyspie Borneo. Dominującą grupę stanowią pracownicy Współpraca kulturalna jest ważnym uzupełnieniem wzajemnych relacji. W Malezji regularnie przebywają polskie zespoły muzyczne oraz prezentowane są polskie filmy, wystawy i wydarzenia promocyjne. Na szczególną uwagę zasługuje działalność Chopin Society Malaysia (CSM) zapoczątkowana w 2002 r. dużych korporacji międzynarodowych przebywający w Malezji czasowo. Ambasada RP regularne organizuje spotkania Polaków.
     

  • W 2002 r. premier Mahathir bin Mohamad jako pierwszy szef malezyjskiego rządu spotkał się w Watykanie z papieżem Janem Pawłem II. Wizyta stała się preludium do nawiązania oficjalnych stosunków dyplomatycznych pomiędzy Malezją i Stolicą Apostolską. W 2020 r. papież Franciszek mianował polskiego duchownego arcybiskupa Wojciecha Załuskiego nuncjuszem apostolskim w Malezji.
     

  • Cenioną, lecz mało znają w Polsce postacią była urodzona w 1941 r. w Wilnie polska Tatarka Lejla Chalecka znana w Malezji jako Laila Taib (a właściwie: Datuk Amar Hajjah Laila Abdullah Taib). Jej dziadek, Sulejman Chalecki (1884-1956) był ostatnim muezinem meczetu wileńskiego. Jej ojciec Abu Bekir należał za młodu do Szwadronu Jazdy Tatarskiej 13. Pułku Ułanów Wileńskich. Po wybuchu II wojny światowej cała rodzina uciekła do Wiednia, a następnie w 1949 r. przeniosła się do Australii. Jak donosi pismo „Biblioteka Tatarska”: „Po ukończeniu 18 roku życia Lejla poślubiła Abdul Taiba Mahmuda, prawnika, politologa, członka Federacji Państw Malezji, później premiera Sarawaku (największy stan Malezji położony na Borneo – przyp. Ambasada), członka parlamentu malezyjskiego.” W 1962 r. wraz z mężem przeniosła się z Australii do Sarawaku. „Lejla towarzyszyła mężowi we wspólnej walce w uwalnianiu się od rządów brytyjskich kolonizatorów prowincji Sarawak (...) Była obrończynią praw kobiet, prezydentem Kobiecej Federacji na Sarawaku, inicjatorką święta narodowego kobiet w Malezji – „Hari Wanita”, uznawanego od roku 1988. Pozwoliło to kobietom z tego regionu na otrzymywanie dobrego wykształcenia, utrzymywanie wyższego poziomu życia kulturalnego i lepszego zabezpieczenia socjalnego. Walczyła o równe prawa kobiet. Przewodniczyła wielu organizacjom sportowym, skupiającym miłośników tenisa ziemnego oraz hokeja na trawie. Organizowała pomoc zdrowotną dla chorych pod nazwą „Heart to Heart” oraz punkty krwiodawstwa tzw. Banki Krwi. W ramach działalności w Światowej Organizacji Czerwonego Półksiężyca zajmowała się opieką nad pacjentami. Nazywano ją Matką Cierpiących. Lejla Taib wraz z mężem i dziećmi odwiedziła Gdańsk i meczet w Oliwie. Pod koniec życia jej ojciec odbył wraz z nią podróż swego życia – do Wilna. Laila Taib zmarła 29 kwietnia 2009 r. w wieku 68 lat. Pochowana została na cmentarzu Demak Jaya w Kuching. Na jej cześć uczelnia Kolej Bersatu Sarawak w mieście Sibu na Borneo w 2010 r. przemianowana została na Kolej Laila Taib (KLT). Jej syn Datuk Seri Sulaiman Abdul Rahman pełnił funkcję wiceministra turystyki Malezji w rządzie Mahathira bin Mohamada; z kolei jej córka Datuk Hanifah Hajar Taib pełni obecnie rolę wiceministra w gabinecie premiera Muhyiddina Yassina ds. Sabah i Sarawak.